Canon EOS 40D (kit)

Canon 40D, de grote sprong voorwaarts?

Door Daniel Finestein

Canon introduceert de 40D anderhalf jaar na de aankondiging van zijn voorganger, de 30D. Is deze nieuwste semi-professionele spiegelreflex de grote sprong voorwaarts? FOTOcentraal legt hem het vuur aan de schenen

FEITEN & CIJFERS

Canon
EOS 40D (kit)

9,0

Type: Verkoop: Sensor:

Spiegelreflex € 1717,- 10,1 megapixel CMOS

Leverancier:
Canon

Details oordeel:

Scherpte: Kleurweergave: Kleurverzadiging: Helderheid: Contrast: Ruisgevoeligheid: Kunstlichtopname: Nachtopname: Faciliteiten: Gebruiksgemak: Totaal:

9,0 7,0 9,5 9,5 9,5 9,0 9,0 9,5 9,0 8,5 9,0

10% 10% 10% 10% 10% 10% 10% 10% 10% 10%

Specificaties:

Max. resolutie: Objectief: Optische zoom: Digitale zoom: Video-resolutie: Opslag intern: Opslag extern: Opslagformaat:

3888 x 2592 17 - 85 mm 5,0 x - - 0 MB CF JPG, RAW/sRAW, JPG+RAW

» Volledige specificaties

De 40D is kersvers. Hij werd op maandagochtend 20 augustus om 6.00 uur vroeg tijdens een persconferentie aangekondigd, maar de eerste exemplaren zijn nu pas gearriveerd in Nederland. De marktpositionering van de 40D is uiteraard vergelijkbaar met die van zijn voorgangers, dus de veeleisende hobbygebruiker en de (semi-)professional. Ver voor de introductie van deze nieuwe EOS-camera wisten we het al bijna goed te gokken: de opvolger van de 30D gaat 40D heten, hij krijgt een 10 megapixel aps-c sensor, dus weer met een verlengingsfactor van 1,6. De 30D was de camera die aan een opvolger toe was, want het gat tussen de 400D en de 5D moest op een adequate manier gedicht worden, de 30D kon dat niet meer. Deze 40D heeft dezelfde sensor als de 400D, maar de behuizing en faciliteiten van de luxere Canons. De kit die wij testen bestond uit de camerabody en het mooie 17 – 85 mm EF-S-objectief. Voor die kit vonden we op het moment van deze test een internetprijs van ongeveer 1700,- euro, de prijs van de kale body lag op ongeveer 1100,- euro. Op deze 40D met zijn verlengingsfactor van 1,6 wordt die brandpuntsafstand 28,6 – 68 mm.

Vormgeving
Zijn body is gemaakt van magnesium om zijn gewicht binnen de perken te houden. De complete startklare kit zoals wij hem testen, weegt ruim 1,3 kilo; de body, inclusief het kitobjectief en een geheugenkaart. Nog steeds dragen deze camera’s nog helemaal de sporen van ‘het analoge tijdperk’ en daar was natuurlijk weinig mis met de ergonomie uit die tijd. Bovendien legt de technologie ook dwingend een aantal uiterlijke kenmerken op. Door de afmetingen van de kleinbeeldfilm en alle elektromechanische onderdelen waren analoge camera’s behoorlijk groot. Je zou dus verwachten dat de digitalisering en miniaturisering zijn sporen nalaat, maar dat is niet zo bij dit soort camera’s. Met de introductie van de 350D hebben Canon en andere fabrikanten de camerabody van de instap spiegelreflexmodellen wel aanmerkelijk verkleind. Sommige mensen juichen die verkleining toe, andere willen een lekkere grote camera in hun handen hebben voor de betere stabiliteit en controle. Mensen met grote handen zullen ook deze 40D waarderen. Hier geen piepkleine drukknopjes en draaischakelaars. Als je de 40D vastpakt bij zijn handgreep, komt je wijsvinger vanzelf op de ontspanknop terecht, de top van je middelvinger valt onder een lichte uitstulping om afglijden te voorkomen en je duim heeft stevig greep op een ruwe rubberen deel aan de achterzijde van de camera. Hij laat zich op die manier prettig hanteren, met de kleinere objectieven zelfs in één hand.

Exterieur en faciliteiten
De hele serie 20D, 30D en 40D verschilt uiterlijk bijzonder weinig, toch maken we nog maar even een rondje langs de buitenkant van deze 40D. Op de voorzijde, bovenaan vlak naast de handgreep, is de infrarood-connectie gemonteerd. Rechts van het objectief de drukknop om de flitser te openen, een grote drukknop die de lens ontgrendelt en er onder een knopje voor het bekijken van de scherptediepte. Canon heeft veel functionaliteit in zijn lenzen gestopt, zoals de beeldstabilisatie en ook de keuzeschuif voor autofocus of handmatige scherpstelling zit op het objectief. Op de bovenzijde van de 40D aan de linkerkant vind je de iets schuin geplaatste draaikeuzeknop, links van de oculairzoeker. Op die zoeker is de opsteekschoen voor de externe (Canon)flitser gemonteerd. Op de linkerzijkant van de camera zijn onder een zwartrubberen klepje een x-contact voor een externe flitsinstallatie en de connector voor de afstandbediening te vinden. Daar direct naast het rubber klepje over de usb- en videopoort. Kijk je verder op de bovenkant dan zie je rechts van de oogzoeker het monochrome indicatiescherm en langs de voorrand vier drukknoppen. De meest linkse is voor de verlichting van dat scherm in duistere omstandigheden en de andere drie selecteren instelfuncties op dat indicatiescherm: belichting/witbalans, autofocus/opnamemodus en iso-waarde/flitscompensatie. Dat zijn de snelselectieknoppen, die voorkomen dat je in de menu’s op het kleuren lcd-scherm op de achterkant moet gaan zoeken. Het monochrome scherm is zo een handig indicatiescherm dat alle instellingen toont, zoals witbalans, lading van de accu, soort lichtmeting en hoeveel opnamen er nog gemaakt kunnen worden. Voorop de handgreep zit de ontspanknop en meteen daarachter het doordraaiwiel (jog dial) voor snel en gemakkelijk instellingen, zoals sluitertijd en diafragma, aan te passen. Op de rechterzijkant vind je de schuifklep over de CompactFlashsleuf.

Achterkant
Aan de achterkant zie je de gebruikelijke Canon-ordening van een aantal knoppen en bedieningsinstrumentarium. De hele achterzijde wordt gedomineerd door het lekker grote lcd-scherm van 3,0 inch en dat is een grote verbetering vergeleken met de 2,5 inch van de 30D. Maar het blijft nog steeds achter bij het 3,5 inch scherm van de Samsung Pro815. De zichthoek van dit 40D-scherm is zo ruim dat je nog goed zicht hebt op uitsnede en compositie vanuit kikkerperspectief of over een schutting of de hoofden van een menigte mensen. Je kunt ook gemakkelijk zonder kwaliteitsverlies met meerdere mensen tegelijkertijd zijn opnamen bekijken. Het is niet alleen de zichthoek, maar het zijn ook de 230.000 beeldpunten die dat mogelijk maken, want het zorgt voor veel details. Hoog bovenaan vind je de zoeker met zijn sterkteaanpassing (dioptrieaanpassing) voor brildragers. Zo kan de brildrager zonder zijn bril op te houden zijn onderwerp toch goed scherp door de zoeker zien. Onder het beeldscherm bevinden zich vijf bedieningsknoppen voor specifieke taken, zoals weergave van gemaakte foto’s, info en jump. Die Jump-knop maakt dat je gemakkelijk tussen de verschillende menugroepen heen een weer kunt springen. Links boven het scherm, links van de zoeker, zitten de menuknop en DirectPrint-schakelaar. In de rechter bovenhoek, onder duimbereik de knop voor AF-on, een knop voor de vergrendeling van de automatische en de flitsbelichting en uiterst rechts de selectieknop voor het bepalen van de scherpstelzone. Helemaal onderaan, rechts van het scherm zie je de draaischakelaar voor het aan/uitschakelen van de camera. Die schakelaar heeft nog een derde positie; die activeert niet alleen het grote menubesturingswiel rechts van het scherm, maar voor de liefhebber ook de joystick er boven, die dezelfde functie heeft. Op de onderkant van de camera vind je de klep over het accucompartiment en de connector voor de extra batterijhandgreep/WiFi-zender.

Sensor
In de 30D was dezelfde 8,2 megapixel sensor gemonteerd als in de EOS 20D en dat was toen een grote tegenvaller. Destijds had Canon nog geen eigen 10 megapixel cmos-sensor. FOTOcentraal vroeg zich toen af of het wel zinvol zou zijn een 10 megapixel sensor te ontwikkelen, want de stappen tussen 8, 10 en 12 megapixel zijn onderling te klein om een serieus onderscheid te maken. De relatieve toename is respectievelijk 25 en 20 %, terwijl de stap van 8 naar 12 megapixel een indrukwekkende 50% pixeltoename is. Canon gebruikt voor die sensoren absoluut de eigen cmos-technologie en de introductie van de 400D heeft de stap naar de fabricage van een 10 megapixel sensor blijkbaar gemakkelijker gemaakt. Canon heeft de prestaties van die cmos-technologie tot grote hoogte gebracht en perst realistische kleuren, helderheid en contrast, kortom topkwaliteit uit die cmos-sensoren. De buitenmaten van deze sensor zijn gelijk aan die van de 8,2 megapixel sensor en de verlengingsfactor is daarom dezelfde 1,6x voor deze 40D-sensor (APS-C-formaat). Dat betekent meer beeldpunten op een zelfde oppervlak, dus zijn de afmetingen van de beeldpunten kleiner geworden en dat leidt tot een slechtere signaal-ruis-verhouding. We zijn dus benieuwd hoeveel ruis de 40D vertoont. Wij bekeken hem met het standaard 17 – 85 mm kitobjectief en dat is uiteraard geen topobjectief, maar aardig om er bij te hebben.

Sensor, scherm en schoonmaken
Gaan we langs de belangrijkste verschillen met zijn voorganger dan zijn dat allereerst uiteraard de grotere sensor, het 3 inch lcd-scherm met Live View en de automatische sensorreiniigng. Alleen al die drie verschillen in de specificaties maken de overstap naar deze 40D al waardevol. Dat Live View biedt de mogelijkheid om het lcd-scherm als zoeker te gebruiken, net als bij een compactcamera. Daarover werd in de kringen van semi-professionals op voorhand nogal lacherig gedaan, ‘hadden we op onze analoge camera’s ook niet, dus nooit behoefte aan gehad’. Die vorm van kritiek is nogal onnozel, want zou geen enkele verbetering doorgevoerd zijn. Met Live View heb je toch goed zichtbare informatie over de uitsnede van de opnamen die je maakt, ook al kun je niet door de lens kijken. De oude manier was de god-zegene-de-greep-methode met de camera op motortransport ongeveer op het onderwerp gericht en dan achteraf maar zien wat er van terecht gekomen was. Die tijden zijn voorgoed voorbij met Live View. De enige voorziening die de camerafabrikant hoefde te maken, was het opgeklapt houden van de spiegel, zodat de sensor de buitenwereld kan waarnemen en kan doorgeven aan het beeldscherm. De automatische sensorreiniging behoeft geen uitleg of aanprijzing. Canon was niet een van de eerste fabrikanten met de introductie van die handigheid, maar nu zal er geen nieuw model meer uitkomen zonder.

Verschillen
Vanuit de cameranummering en de resolutie geredeneerd ligt een vergelijking van de 40D met de 400D voor de hand, ze hebben per slot van rekening dezelfde sensor. Afgezien van overduidelijke verschillen zoals de grootte van behuizing en sensor, blijken de verschillen dan ook in de verfijnde fotografische opties te zitten. Zo zagen we al de nieuwere beeldprocessor, de spotmeting, 3200 iso en zo heeft de 40D een snelste sluitertijd van 1/8000 tegenover 1/4000 van de 400D. Kijken we naar verdere verschillen dan springt in het oog dat in deze 40D de DIGIC III-processor is gezet; de 30D, 400D en 5D hebben DIGIC II. Voorts heeft de 40D een ‘High ISO’ waarmee 3200 iso haalbaar is en Canon heeft er de Highlight Tone Priority ingezet, zoals in de EOS 1D Mark III. Het is een instelling waarmee de dynamiek van de sensor beter benut wordt en opnamen wat meer verschuiven en een ‘high key’ karakter krijgen. De doortekening en scherpte in die heldere delen neemt toe, maar onze testopnamen hadden ook in de minder heldere tonen meer detaillering. Al met al een mooi, subtiel instrument voor experimenteren en gebruik in minder ideale lichtomstandigheden. Deze 40D heeft ook aanmerkelijk meer voorgebakken functies en instellingen aan boord dan zijn voorgangers en de 400D. En dan hebben we het nog niet gehad over de WiFi-aansluiting, de ondersteuning van raw en sraw, grotere accu, dus verlengde werktijd, ook vergeleken met de 30D. Overigens is er enorme onrust onder de Canon-gebruikers over die WiFi, want de WFT-E3 Transmitter kost maar liefst $ 800 (de Wlan E1 kost $ 180).

Beeld en licht
Een belangrijk verschil met veel andere spiegelreflexcamera’s van andere fabrikanten, behalve Nikon, is de manier waarop Canon de mechanische beeldstabilisatie vormgeeft. Die bewegingscorrectie hebben Nikon en Canon in hun objectieven gestopt en dat is geen goede zet. Het was voorheen KonicaMinolta die bedacht dat het verstandig is om de bewegingscompensatie in de camera te zetten. Op die manier hebben alle objectieven profijt van dat mechanisme. Je eerste neiging is te denken dat die stabilisatie alleen nodig is voor lenzen met een sterk telekarakter. En dat is zeker zo. Het bespaart je een hoop gedoe met statieven. Maar zelfs voor groothoeklenzen is die beeldstabilisatie een enorm voordeel, want je kunt in duistere omstandigheden een paar stops langer doorfotograferen zonder de flitser te hoeven inschakelen. En dat is een prachtige bijkomstigheid. De 40D kan JPG-opnamen iets sneller vastleggen dan de 30D met een snelheid van 6,5 beelden per seconde, maximaal 75 jpg-opnamen en 17 in raw. Zijn belichtingsregeling heeft opties voor spot en integraal met nadruk op het centrum en een 35-zones lichtmeting waarbij je zelf de gewenste zone kunt kiezen. Scherpstellen doet je met een 9-punts autofocus en onder je duim zit de knop die je in staat stelt alle of een van die negen focuspunten te kiezen in combinatie met de draaiselectieknop bij je wijsvinger op de handgreep. Die handeling is illustratief voor het werken met veelzijdige camera’s, je krijgt toegang tot de uithoeken van functionaliteit, daardoor moet je de camera wel goed leren bedienen. Het is een professioneel stuk gereedschap, dat je alleen door oefenen en experimenteren onder de knie krijgt, maar dan openen zich ook de deuren naar oogverblindende resultaten. Zoals zijn voorgangers kan de 40D foto’s vastleggen in jpg-, in raw- of sraw-formaat (.cr2), maar hij kan het ook in jpg+raw tegelijkertijd. Dat vergt natuurlijk wel wat meer opslagtijd. Het conversieprogramma en DPP-bewerkingsprogramma voor het raw-formaat staat op de meegeleverde cd-rom.

Beeldkwaliteit
De Canon 40D heeft een prettige, neutrale kleurweergave en verzadiging, goede scherpte en uitstekende helderheid en contrast. Zelfs in onze herfstige buitenopnamen met zijn sterke contrasten, blijft deze 10 megapixel cmos-sensor stabiel en natuurgetrouw beelden vastleggen. De sfeer is wat ijl en de zon vormt geen harde slagschaduwen, dus de camera had het makkelijk. De opnamen zijn zeer realistisch en prima doortekend. Ook het opschroeven van de iso-waarden krijgt de sensor en de software niet snel aan het wankelen. Zelfs met iso 1600 doet hij het uitstekend, natuurlijk zie je wat ruis, maar dat blijft zeker binnen de perken. Zoals alle digitale camera’s heeft ook deze Canon last van kleurschifting en dan in de uiterste groothoekstand ook behoorlijk stevig. Hoewel dat effect snel verdwijnt wanneer je het uit die sterkste groothoekstand haalt, kostte hem punten op het onderdeel Kleurweergave.

De Canon 40D is absoluut de flink verbeterde 30D, dus een enorme sprong voorwaarts voor de 400D-gebruiker en een flinke stap voor de 30D-fotograaf. Het is een prettig robuuste camera en met het 17-85 mm EF-S objectief doet hij het goed voor algemeen gebruik met brandpuntsafstanden van licht groothoek tot normaal objectief. En natuurlijk heb je keuze uit het complete EF/EF-S-assortiment objectieven. De 40D is gepositioneerd als een (semi-)professionele spiegelreflexcamera tussen de 400D en de 5D en dat lees je ook af aan de prijs. Vergeet niet er een flinke CompactFlash-kaart bij te kopen en voor de ontzettend handige WiFi-optie moet je jammer genoeg nog ongeveer 800 euro reserveren.

9,0

beeldkwaliteit, vlot, snel, robuust, WiFi-optie
IS in lens, geen geheugen, kleurschifting, dure WiFi